Κάθε Κυριακή, δεκάδες γήπεδα γεμίζουν σε όλη την Ελλάδα. Κόσμος υπάρχει. Πάθος υπάρχει. Ιστορία υπάρχει. Οργάνωση; Σχεδιασμός; Ταυτότητα; Σχεδόν τίποτα (!!!).
Η Γ’ Εθνική είναι ίσως η μοναδική κατηγορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο που δεν μπορείς να εξηγήσεις με μία πρόταση τι ακριβώς είναι. Είναι ερασιτεχνική; Ημιεπαγγελματική; Προθάλαμος; Τοπικό; Είναι όλα. Και γι’ αυτό δεν είναι τίποτα!
Κάθε χρόνο αλλάζει. Όμιλοι που ανοίγουν και κλείνουν σαν ακορντεόν ανάλογα με τα θέλω των μεγάλων Ενώσεων. Κανονισμοί που εμφανίζονται και εξαφανίζονται την τελευταία στιγμή. Ομάδες που καλούνται να διασχίσουν τη μισή Ελλάδα χωρίς ούτε τα βασικά για να το υποστηρίξουν. Γήπεδα σε τριτοκοσμική κατάσταση. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχει πρόοδος.
Δείτε τις ίδιες τις ομάδες. Ο Εθνικός Πειραιώς, ένα από τα πιο βαριά ονόματα του ελληνικού ποδοσφαίρου, κολλημένος σε μια κατηγορία χωρίς κατεύθυνση.
Ο Απόλλων Πόντου, με εμπειρία από επαγγελματικές λίγκες, να προσπαθεί να λειτουργήσει μέσα σε ένα περιβάλλον που αλλάζει κάθε χρόνο. Ο Πανθρακικός, από τη Super League στη… θολούρα της Γ’ Εθνικής.
Ο Πιερικός, με κόσμο και απαιτήσεις, να παλεύει σε μια κατηγορία που δεν του επιτρέπει να σχεδιάσει ούτε το αύριο και να ήταν μόνο αυτές; Μια τεράστια δύναμη ιστορικών ομάδων που αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα.
Αυτό δεν είναι πρωτάθλημα. Είναι κύκλος φθοράς. Ομάδες ανεβαίνουν με όνειρα και μέσα σε λίγους μήνες προσγειώνονται απότομα. Ποδοσφαιριστές που θα έπρεπε να εξελίσσονται, μένουν στάσιμοι γιατί υπάρχει διαφορά με τις επαγγελματικές κατηγορίες!
Και το «προϊόν» απλώς απαξιώνεται. Και κάπου εκεί, έρχεται το μεγαλύτερο παράδοξο: Η κατηγορία που θα έπρεπε να τροφοδοτεί το ελληνικό ποδόσφαιρο… το μπλοκάρει. Το χάσμα με τη Super League 2 δεν είναι απλά μεγάλο. Είναι χαοτικό.
Σε οργάνωση, σε οικονομία, σε λογική.
Και το χειρότερο; Όλοι το ξέρουν. Κανείς δεν το διορθώνει. Η Γ’ Εθνική δεν χρειάζεται άλλη «αναδιάρθρωση» για τα μάτια του κόσμου.
Δεν χρειάζεται άλλη πρόχειρη λύση. Χρειάζεται ξεκαθάρισμα. Τι είναι. Πού ανήκει. Τι απαιτήσεις έχει. Γιατί αυτή τη στιγμή η αλήθεια είναι, δεν είναι σκαλοπάτι. Είναι βάλτος. Και όσο παραμένει έτσι, το έργο θα επαναλαμβάνεται:
Ιστορικές ομάδες να μικραίνουν. Παίκτες να χάνονται πριν καν εξελιχθούν.
Και μια κατηγορία που αντί να χτίζει το αύριο… συνεχίζει να καταστρέφει το σήμερα. Και το πιο παράδοξο είναι ότι τη νέα χρονιά, αυτή η κατηγορία υποβαθμίζεται ακόμα πιο πολύ και η διαφορά με την SL2, θα είναι έτη φωτός πιο πίσω!
Η κεντρική εξουσία (ΕΠΟ) αντί να αναβαθμίσει το μόνο προϊόν που της έχει απομείνει το συρρικνώνει απλά αυξάνοντας τις ομάδες! Πρωτάθλημα της γειτονιάς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτό που θα έρθει και όχι Εθνικής κατηγορίας!
Το πιο οξύμωρο; Η κατηγορία που θα έπρεπε να αποτελεί την «καρδιά» της ανάπτυξης, λειτουργεί συχνά σαν αδιέξοδο και δημιουργεί αρνητικότητα στο φιλοθεάμον κοινό που τη νέα χρονιά θα βλέπει πρωτάθλημα των 12 ομίλων!
Το μόνο παρήγορο, οι αγώνες των Play off ανόδου που υπάρχει ένα αγωνιστικό επίπεδο.
Δημήτρης Πέττας(ioniansports)
