Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να μένει στάσιμο.
Οφείλει να αξιολογείται συνεχώς, να εντοπίζονται οι αδυναμίες του και να λαμβάνονται διορθωτικές αποφάσεις με γνώμονα την εξέλιξη των ποδοσφαιριστών και όχι τη διατήρηση δομών που δεν προσφέρουν ουσιαστική αξία.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι κάθε αναπτυξιακό μοντέλο χρειάζεται αναθεώρηση όταν παύει να εξυπηρετεί τον σκοπό του.
Οι αποφάσεις πρέπει να σταθμίζονται, να αξιολογούνται επί χάρτου και να βασίζονται στις πραγματικές ανάγκες του ποδοσφαίρου.
Αν κάποιος ρωτήσει σήμερα ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η Κ14.
Σήμερα, το πρωτάθλημα Κ19 απέχει σημαντικά από την πραγματική του φιλοσοφία.
Σε πολλές περιπτώσεις αγωνίζονται ποδοσφαιριστές αρκετά μεγαλύτεροι ηλικιακά, ενώ υπάρχουν και ξένοι ποδοσφαιριστές που διεκδικούν χρόνο συμμετοχής.
Έτσι, αρκετοί 17χρονοι, ακόμη και διεθνείς ποδοσφαιριστές που την προηγούμενη χρονιά ήταν πρωταγωνιστές στις Εθνικές ομάδες και στην Κ17, βρίσκονται ξαφνικά στον πάγκο ή με ελάχιστα αγωνιστικά λεπτά.
Και αυτό συμβαίνει ακριβώς στη σημαντικότερη περίοδο της ποδοσφαιρικής τους ανάπτυξης.
Η μετάβαση από την Κ17 στην πρώτη ομάδα είναι το πιο κρίσιμο στάδιο στην εξέλιξη ενός ποδοσφαιριστή.
Αν αυτό το διάστημα χαθεί, δύσκολα αναπληρώνεται αργότερα.
Ο ποδοσφαιριστής χρειάζεται συνεχή αγωνιστική επιβάρυνση, ανταγωνισμό και εμπιστοσύνη, όχι να περιμένει πίσω από μεγαλύτερους ηλικιακά ποδοσφαιριστές.
Για τον λόγο αυτό, η δημιουργία πρωταθλήματος Κ18 αποτελεί πλέον αναγκαιότητα και όχι απλώς μια πρόταση.
Ένα πρωτάθλημα που θα διατηρεί τους 17χρονους σε υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού, θα τους προσφέρει σταθερά αγωνιστικά λεπτά και θα λειτουργεί ως πραγματική γέφυρα προς την πρώτη ομάδα.
ΠΑΡΆΛΛΗΛΑ, ΕΊΝΑΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΈΝΗ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΊΑ ΕΘΝΙΚΉΣ ΟΜΆΔΑΣ Κ18.
Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές μετά την Κ17 εξαφανίζονται ουσιαστικά από το διεθνές προσκήνιο μέχρι να φτάσουν στην Κ19 ή στην Εθνική Ελπίδων, χάνοντας πολύτιμες εμπειρίες και διεθνείς παραστάσεις.
Μια Εθνική Κ18 θα διατηρεί ενεργό τον κορμό των πιο ταλαντούχων ποδοσφαιριστών και θα εξασφαλίζει συνέχεια στην αναπτυξιακή τους πορεία.
Αντίθετα, η διατήρηση μιας κατηγορίας Κ14 δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί σήμερα προτεραιότητα όταν το μεγαλύτερο αναπτυξιακό πρόβλημα βρίσκεται στις ηλικίες όπου κρίνεται η μετάβαση προς το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται περισσότερες διοργανώσεις.
ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΣΩΣΤΈΣ ΔΙΟΡΓΑΝΏΣΕΙΣ.
Αν πραγματικά θέλουμε να παράγουμε περισσότερους ποδοσφαιριστές για τις πρώτες ομάδες και τις Εθνικές μας ομάδες, τότε οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με βάση τρεις βασικές αρχές, πρώτα η γνώση, έπειτα η ικανότητα και τέλος το όραμα.
Όταν αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν, το αποτέλεσμα είναι η στασιμότητα.
Είναι σαν να βάφεις τους τοίχους ενός σπιτιού, ενώ τα θεμέλια έχουν ρωγμές.
Και δυστυχώς, αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα το κυπριακό αναπτυξιακό ποδόσφαιρο.
Αν δεν υπάρξουν τολμηρές αποφάσεις και ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, θα συνεχίσουμε να συζητάμε τα ίδια προβλήματα κάθε χρόνο.
Βλέποντας μια ολόκληρη γενιά ποδοσφαιριστών να χάνει το σημαντικότερο στάδιο της εξέλιξής της.—(Football Academia)—-
