Μοιάζει με πρωτόγνωρη εμπειρία το να βιώνει η χώρα έναν τελικό Κυπέλλου δίχως διαφωνίες για γήπεδο, εισιτήρια, διαιτητή και να ασχολούνται οι πάντες με τη γιορτή του ποδοσφαίρου.
Διαβάζεις για την ολοκλήρωση της προετοιμασίας των φιναλίστ στον τελικό Κυπέλλου. Το πρόγραμμα που υπάρχει με τις συνεντεύξεις Τύπου, το ταξίδι των οπαδών της μίας απ’ τις δύο ομάδες, τον τρόπο με τον οποίο θα μετακινηθούν οι φίλοι της άλλης. Αναλύσεις γύρω απ’ το ποδόσφαιρο, πώς το φαβορί δεν θα την «πατήσει», πώς το αουτσάιντερ θα κάνει το… κόλπο κατακτώντας το Κύπελλο.
Ψάχνεις αυτόματα να βρεις σε ποια χώρα αναφέρονται. Περιμένεις πως στις επόμενες γραμμές, θα δει κάπου τη λέξη «Γουέμπλεϊ», «Ολίμπικο», «Λα Καρτούχα». Σε… σοκάρει λίγο όταν πάει το μάτι σου στο «ΟΑΚΑ» και στους «ταξιδιώτες απ’ την Κρήτη». Κάτι σου… λένε αυτά. Κάτι κοντινό, κάτι εντός συνόρων.
Έχουμε… ξεμάθει να ασχολούμαστε με τον τελικό Κυπέλλου, ως ακριβώς αυτό που είναι: Δηλαδή τελικός Κυπέλλου. Ο αγώνας που κρίνει κάθε χρόνο το δεύτερο τίτλο της χώρας. Το ματς-γιορτή όπως είναι σε κάθε άλλη χώρα, εκτός της Ελλάδας φυσικά. Αντιλαμβάνεσαι πως δεν υπάρχει η συνήθης τοξικότητας για την παραμικρή λεπτομέρεια και λες «τελικά γίνεται δεν είναι τόσο δύσκολο».
Θα πει κάποιος πως είναι λογικό να συμβεί κάτι τέτοιο, απ’ τη στιγμή που η μία ομάδα του τελικού είναι ο ΟΦΗ. Έχουμε δει και στο παρελθόν τελικούς με φιναλίστ τον Αστέρα Τρίπολης, την Ξάνθη, τον Ατρόμητο, την ΑΕΛ. Δεν υπήρχε ποτέ αυτό το κλίμα και η αίσθηση της… γιορτής. Ίσα-ίσα που πολλές απ’ αυτές τις αναμετρήσεις τις θυμόμαστε με «πικρή» γεύση.
Παράλληλα, μιλάμε για την Ελλάδα. Την χώρα όπου οι αποφάσεις θυμίζουν αντιπρόεδρο Εδεσσαϊκού, τη μία θέλουμε κόσμο, τελικά δε θέλουμε, μετά δεχόμαστε να παίξουμε στο ΟΑΚΑ, αλλά καλύτερα να μοιράσουμε την απόσταση, όμως ο δήμαρχος δεν αφήνει και πάμε απ’ την αρχή.
Δεν μπορούσε να υπάρξει αυτού του είδους η ηρεμία, ούτε σε αναμετρήσεις όπου ήταν αποφασισμένο να διεξαχθούν χωρίς κόσμο. Είτε κεκλεισμένων, είτε με 500 άτομα για κάθε αντίπαλο. Ντροπιαστικές ιστορίες που πήγαιναν το ποδόσφαιρο πίσω. Τελευταίο παράδειγμα η περασμένη σεζόν, με τον τελικό να διεξάγεται χωρίς κόσμο αφού… φτύσαμε αίμα να βρούμε γήπεδο που να αποδέχονται όλοι. Στον τελικό δεν ήταν δύο ομάδες του Big-4, ούτε μεταξύ τους υπάρχει κάποια μεγάλη αντιπαλότητα (Παναθηναϊκός-Άρης).
Μοιάζει με… φωτεινό παράδειγμα ο τωρινός τελικός. Ξέρουμε το γήπεδο που θα διεξαχθεί εδώ και πολύ καιρό. Μοιράστηκαν τα εισιτήρια και θα έχει κόσμο και των δύο σε μεγάλους αριθμούς. Ουδείς εξέφρασε παράπονα γιατί οργανωτικά δεν δόθηκαν περιθώρια για κάτι τέτοιο.
Επιλέχτηκε διαιτητής ο οποίος ακόμη και λάθη να κάνει, υπάρχει η σιγουριά πως δε θα είναι σκόπιμα. Ο Μαρτσίνιακ φέτος ήταν το σημείο αναφοράς με τη διαιτησία του στο Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, στο πρώτο μεταξύ τους ματς για το Κύπελλο.
Μας μοιάζει… ξένο όλο αυτό. Λες και δεν γίνεται στην Ελλάδα ο συγκεκριμένος τελικός. Κι όμως. Γίνεται στην Ελλάδα, μετέχουν δύο ελληνικές ομάδες, Έλληνες φίλαθλοι και τα πάντα διοργανώνονται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Εντάξει, υπάρχει ξένος διαιτητής, όμως κι αυτό είναι για καλό.
Όσο… ξένο κι αν μας φαίνεται, πρέπει να γίνει κανόνας. Φτάνει πια με τις καταστάσεις που μετατρέπουν σε φαρσοκωμωδία το θεσμό και ειδικά τον τελικό αγώνα.
(sdna)
